Werk    UvA  


Vetjes

Herfst 2003. Hans Holbein de Jonge betovert het Haagse Mauritshuis. Gelukkig is er een toereikend budget om dat uit te dragen. Onder meer via advertenties in de dagbladen. Gelaagd. Hetgeen betekent dat we in NRC/Handelsblad wat dieper gaan, wat verder reiken dan in, pakweg, de Volkskrant dan wel Metro.

Het Mauritshuis stuurt me een e-mail door. Van een student in de Letteren aan de Universiteit van Amsterdam. Hij tekent bezwaar aan tegen de tekst rond Derich Born, in de NRC. Ik meld hem dat ik er graag met hem over praat. Niet digitaal, maar persoonlijk. Hij overlegt met zijn docente en het balletje rolt verder. Ik geef een gastles, voor een kleine 30 mensen, in het Bungehuis aan de Spuistraat. Studenten, docenten en belangstellenden.

En zo vertel ik over communicatie in het algemeen, over segmentatie (het toesnijden van aanpak, benadering, toonzetting op het medium) en over de campagnevoering door het Mauritshuis. Waarvoor ik dan al dertien jaar werk. Met Holbein als middelpunt.

Het bezwaar:
Natuurlijk mijd ik de aanleiding niet. Die betreft zes vet gezette woorden in de platte tekst, de body copy. Te weten: Hans, Holbein, Derich, Born, inscriptie en geroyeerd. Ik zet geregeld woorden vet, in kopij. Om aandacht op iets te vestigen, om aandacht verder te geleiden en in de hoop dat 'grazers' toch wat van de inhoud meekrijgen. De vergelijkende taalwetenschap heeft daar niets op tegen heeft er zelfs een woord voor dat ik dan nog niet ken: vetjes.

Waar gaat het dan wel om? Om de aard van de woorden. Twee maal een naam en verder: inscriptie en geroyeerd. Dat kan niet, dat mag niet. Alle vetjes moeten eender van aard zijn. Bijvoorbeeld: vier persoonsnamen. Zo luidt de universitaire regel(zucht).

Mijn reactie: 'Als ik zou moeten schrijven zoals jullie leren dat je moet schrijven, zou ik niet kunnen schrijven'. Lees nog maar een keer.

Het is een heerlijke bijeenkomst, die feestelijk wordt afgerond in een nabijgelegen kroeg. Een jaar later ben ik er weer. Idem dito. Dan aanvaardt de docente een andere functie en is het voorbij. Helaas, ik ben dol op les geven, verhalen vertellen.

Herfst 2014 . Het schiet me weer allemaal te binnen omdat Simonis & Buunk (geliefde klant te Ede) het gebruik van vetjes tegenhoudt. In een advertentie rond Circus Sarrasani. Waarom weet ik niet. Wellicht om de maagdelijke schoonheid van de platte tekst te beschermen. In een nieuwsbrief aan relaties staan ze overigens wel...

Eigen ogen?
In de rubriek werk op mijn website staat bij p Pak me beet de digitale versie van een eerder bundeltje. Waarin de bewuste advertentie rond Derich Born. Kopzin: Hij heeft ogen als amandelen, kijkt ermee over de rechterschouder, leunt losjes op een balustrade en valt in onmin bij een hertog.
De advertentie van Simonis & Buunk woont in dezelfde rubriek onder de s bij Wintercircus 2014. De nieuwsbrief is gedateerd 18 december 2014