Werk    Stop making sense  


Op een goede dag meldt Els Reijnders zich. Met de vraag of ik
mee wil doen. Aan het zogeheten curatorenprogramma van
Kunstenaars & Co. www.kunstenaarsenco.nl Dat wil ik best.

Na de vakantie in Indonesië en elders praat ik met haar. Over
het wat, hoe, waarom. Dat komt in het kort hier op neer: tien
kunstenaars
ondervinden in kort bestek wat er allemaal
komt kijken bij het maken en houden van een tentoonstelling.
De verschillende disciplines worden onderling verdeeld:
het bedenken, samenstellen (curatorschap), de feitelijke
organisatie, de vormgeving, begroting en financiering, de
communicatie en wat al niet meer. Eigenlijk deugt de naam
curatorenprogramma dus niet. Maar goed, ik ben geen
kniesoor. Het Proces doet ook de ronde. Dat klopt wel.

De deelnemers maken kennis met een flink aantal musea,
instellingen en deskundigen. Waaronder: Benno Tempel
(Gemeentemuseum Den Haag), Hans van Straten (Prins
Bernhard Cultuurfonds), Edwin Becker (Van Gogh Museum)
en Erik van Ginkel (Boijmans Van Beuningen). Aan mij de
eer een gastles te geven over, hoe kan het anders?,
communicatie.

Dat gebeurt op 19 februari '09. Tot mijn grote genoegen. Ik
weet dan al dat het proces uitmondt in een gezamenlijke
tentoonstelling, op een bijzondere locatie. En dat de titel
van die expositie Stop making sense zal zijn. Dat zegt me
helemaal niets. Ik google en kom er achter dat die slaat op
David Byrne en diens Talking Heads. En een film is uit 1984.

Dat zegt me nog niks. En zulks houd ik ze voor, mijn alerte
toehoorders. Ik weid wat uit over titels en bezweer dat ook
niet wetenden snel door moeten (kunnen) hebben wát er aan
de hand is. Desnoods via een ondertitel. En ik bied aan dat
de 'afdeling' communicatie me te allen tijde kan raadplegen.
Hetgeen geschiedt. Tot mijn groeiende vreugde.

Het is een goede, enthousiasmerende, groep mensen.

www.stopmakingsense.nu

Tot het proces behoort ook een publicatie. Onder meer: een
stuk over bedoelingen en opzet, een terugblik van de deelnemers
en vier bijdragen van derden. Ik reik 1200 woorden aan over
tentoonstellingstitels: Het uur van de waarheid>>
Het boekje zelf heet Zonder wrijving geen glans. Oftewel: niet
altoos koek en ei, onderweg.
Op 17, 18, 19 april is het zo ver. In de Steenhouwerssteeg te
Amsterdam, in het veelbesproken 1012 postcodedistrict. Ik
heb genoten. Eva Pel legt een balkonscène vast. Zie hoe de
zon me de ogen kust.

Overigens nog een buiging voor Ingrid Greijn, die een
beeldschone subtitel inbrengt: De zin van onzin.