Werk    Noorder Dierenpark  


We zitten allebei in een jury, van Staatsbosbeheer, Aleid Rensen en ik. Aleid is directeur van het Noorder Dierenpark in Emmen. Samen met haar man, Jaap. Die is van huis uit architect, ontwerpt gebouwen en gebouwtjes en voert de zakelijke leiding. Aleid is het gezicht van het park. Verschijnt voortdurend in de media en genereert een stroom van prachtig drukwerk. Folders, brochures, het tijdschrift Zoo Informatie. Communicatie, public relations van het hoogste niveau!

Een tijdje nadien belt ze op. 'Paul, we kunnen hier heel veel, zelf, maar 1 ding kunnen we niet: advertenties maken. Moeten we nu een reclamebureau aanstellen, in de arm nemen?' 'Doe niets', luidt mijn antwoord, 'ik kom er aan'.

Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik beland. Mij staat een soort Avifauna voor de geest, provincialer nog, misschien... Ik arriveer in de zevende hemel. Het park is van een grote schoonheid, letterlijk en figuurlijk, er wordt fantastisch omgegaan met de dieren, ze zijn ruim behuisd en het werelddelenconcept is, dan, nog, ten zeerste onderscheidend. Want: niet nageaapt. Het kantoor is sober, smaakvol, aangenaam en de mensen zijn gastvrij, ter zake kundig, heerlijk.

Ik kijk, geniet, luister, geniet. En adviseer. Inderdaad: er is een wereld van verschil tussen grafisch vormgeven en reclame maken. Het park mag zich gelukkig prijzen met Koos Staal (later samen met Geja Duiker) te Haaren. Jong van geest, trefzeker, stijlvast, niet star.

Mijn grote vrees is dat een gemiddeld reclamebureau zich niet bepaalt tot zijn kerntaak. Het genereren van reclame. Annonces, commercials. Doch de vingers, de tentakels begerig uitsteekt naar alles. Inclusief de huisstijl. En probeert Koos Staal van het tapijt te vegen.

De oplossing ligt natuurlijk voor de hand: ik bied mezelf aan. Ik heb het grootste respect voor de persoon en het werk van Koos en ben er geen seconde op uit hem beentje te lichten. Ik vertaal zijn stijl, zijn vormgevingsopvattingen, in mijn advertenties. Het is niet zo dat hij alles vooraf onder ogen krijgt, maar als hem iets niet zint kan hij me dag en nacht bellen. Hetgeen niet geschiedt, hoeft te geschieden.

Binnen de kortste keren horen Jaap, Aleid en het park tot mijn dierbaarste opdrachtgevers. Hun vertrouwen in me en de vrijheid die ik geniet, inspireren hogelijk. Die geluksperiode duurt een jaar of zes. Met als resultaat: knisperende advertenties, heel bijzondere radio- commercials van maar liefst een volle minuut, op alle regionale zenders; ingesproken door grootheden als Aart Staartjes, ome Willem en cabaretier Tom Oosterhuis (die ook een CD aan het park wijdt). Na het pensioen van het echtpaar vangt de aftakeling aan. Er moet zo nodig een groter park komen, een pretpark, waarin het niet meer om de dieren draait, maar om platte lol. Aan de rand van de stad (en niet meer op loopafstand van het station). Op botte wijze wordt me de dienst opgezegd (achteraf bezien misschien maar goed ook. Ik zou me nooit hebben thuisgevoeld in Wildlands Adventure Zoo... Jaap en Aleid ook niet.)

werk>>