Werk    Gasunie  


Exit: Gasunie

Het is 1983. Ik werk nog bij Prad. Beethovenstraat. Er wordt een competitie uitgeschreven. Tussen drie bureaus. Dat is, dan, al, heel gewoon.

Inzet: Gasunie. Ik spreek nog steeds over de Gasunie, zeker sinds lezing van een artikel in "Onze Taal", waarin wordt gesteld dat de een blijk is van, niet mis te verstane, affiniteit, affectie. Klopt.

Prad wint. Niet al te lang daarna gaan Prad en ik uiteen. Mijn voorzitterschap bevalt niemand. Ook mij niet. Te officieel, te ver verwijderd van mijn kunnen. Ik word Prad/Paul Mertz, met dank voor het vertrouwen, de steun en de harmonie. Kleine zelfstandige.

Daar is de Gasunie weer. Pol Schevernels, hoofd communicatie, ten tijde: "Paul, we zijn voor jou gekomen, we gaan met je mee. Als je Prad wilt blijven inschakelen, vinden wij dat prima. Als faciliterend bedrijf."

Hetgeen ik van harte doe. Totdat ik me realiseer dat een vertrokkene geen invloed meer heeft. Je krijgt van traffic telkenkere een ander team toebedeeld, je moet steeds weer uitleggen waarom de Gasunie adverteert en je dient steeds langer te wachten. Geduld is niet mijn sterkste kant. Waarop ik me bedenk dat Joop Smit, nauw betrokken, inmiddels eveneens middenstander is, succesvol; VPRO en zo. En dat wij samen: hij het beeld, ik de tekst, prima zouden kunnen functioneren.

De Gasunie, Ype Kroeger, op de vloer, vindt het prima. En zo ontstaan, in samenhang, campagnes. Dagbladen, tijdschriften. En één tv commercial, met Jan van Lieshout en met Lous Kouwenberg. "Het keteltje fluit op het gasfornuis." Legendarisch, ooit.

Het moet, allemaal, nog worden bijgezet. De uitleg over aardgas, in de vroege jaren - als de prijs zozeer ter discussie staat. Het Milieuplan Industrie, met Bokma en Popla, de hele pagina's in volle kleurenpracht en de i.m. campagne. Vooral die, eerst met beelden van Joop, later met illustraties (dat woord is ontoereikend) van Mariet Numan. In deze annonces vertelt de Gasunie over vigerende dingen. Open, openhartig, ten voorbeeld.



Koppen?
- De omgekeerde koelkast,
- Mijnheer de voorzitter,
- In de versnelling,
- Een Amerikaan in Putten,
- Bartlehiem?
- We staan onderaan,
- De thuiscentrale.

Onder talloze.

    


Ben Warner ken ik al ruim, van eerder. Hij wordt, tot vreugde, hoofd. De, ik kan er zo gauw geen beter woord voor vinden, ultieme opdrachtgever. Helder, gedecideerd, begaan. En niet neuzelig. Hij betrekt me ook bij het Groninger Museum. Dat er zonder hem nooit zou zijn gekomen. Naast Patatje aardgas: Ilja Repin. Met, in het verlengde Fatale Vrouwen en Het Russische Landschap. Waarna, nog vers, Diaghilev. Moeilijke naam, bijzondere man. Het is een greep uit onze 22 jaar.

Alweer een zaterdag, onlangs. De brievenbus kleppert en ik hang eronder. Het blauw van de Gasunie. Ik weet het al en het is gelukkig geen maandag. Het is afgelopen. Gasunie, de Gasunie, houdt op te bestaan. Ik word niet opgezegd, aan de dijk gezet, doch de opdrachtgever is overleden. Per 1 juli 2005. Waarom dat ten deel valt aan een uitmuntend functionerend bedrijf, maatschappelijk betrokken tevens, vrage men aan burgemeester Jorritsma, te Almere Groeistad en aan de vice premier, Laurens Jan. Ik ben bang dat zij de enigen zijn die het denken te begrijpen. Nou dan, dat was de, mijn, Gasunie.

O zeker, je ziet en voelt het aankomen. Doch toch is en blijft het een schok. Dat gevoel wil ik delen. Vervuld van historie en dankbaarheid.

(Wordt vervolgd.)

Exit: Ster+Cultuur

Zo'n vijf jaar lang waren ze er, voorafgaand aan veelbekeken nieuwsuitzendingen. Op de publieke buis. Voor volwassenen en later ook voor kinderen. Culturele blokjes. Bedacht door Brains Unlimited, gefaciliteerd door Ster en genereus gesponsord en gesteund door Gasunie.

Op 1 juli 2005 werd Gasunie opgeheven. Gesplitst, in een netwerkbedrijf en een handelspoot. Zoals zulks in de wandeling heet. Waarmee een einde kwam aan het schoons. Waaronder: het maken van leaders, door jonge filmers. Op basis van winnende scripts, uit alle hoeken en gaten van creatieve breinen en broedplaatsen. Ten afscheid nam Filmhuis Rialto, Ceintuurbaan, Amsterdam een aantal filmpjes op in het vigerende programma Disorientation. Aansluitend werd gedineerd, in The College Hotel, nabijgelegen.

Ik zat, tot vreugde en dankbaarheid, altoos in de jury. En verwoordde, gestoord door het toetje.
Leest u maar mee.

Brains bracht alle 78 filmpjes samen, op dvd. Ze duurden per stuk 8 seconden. Volgens Bartjens ruim 10 minuten in totaal. www.cultuur.tv