Ooit  Mensen    Reve  


Reve (1)

        

~Enkhuizen, 19 juli 1961. Vestingtoren De Drommedaris (1548) wordt studentencentrum. Annex cultureel centrum. Huur: Hfl 1,-- per jaar. Initiatiefnemer/directeur: Johan Rijfkogel. Kort nadien ben ik (23) mededirecteur. Cultuur. Exposities (44, welgeteld), concerten, toneelvoorstellingen, lezingen. Een weekendbaan, onbezoldigd, zelfs geen reisvergoeding. In '63 of '64 boekt een groep studenten de volksschrijver. Die stelt als onwrikbare eis: tenminste één liter onversneden Bokma. Mogen we eigenlijk niet schenken. Verschijnt dus in een theepot en verdwijnt gaandeweg in een waterglas. Ondertussen leest de meester voor uit eigen werk. Proza, poëzie. Een wasrekje dient hem tot katheder. In de pauze volgt tenminste één liter rode wijn, in de bar beneden. De wenteltrap naar boven, toneelzaal, twee hoog, levert enige problemen op. Niettemin begint het vragenuurtje. Ietwat vertraagd. Gerard Kornelis leunt zwaar tegen het podium. Elke vraag wordt gelijkelijk beantwoord: "Dat is treurig, diep treurig". De aanwezigen achten zulks onder de maat van het overeengekomen honorarium en raken vertoornd. Ze worden ook ronduit venijnig,vilein. Baat niet. Gedrieën torsen we de onvolprezen auteur naar de zolder met stapelbedden, onder het klokkenspel van Hemony. De volgende ochtend, het is een zondag, staat Reve reeds vroeg voor me, op de begane grond. "Waar ben ik?" Ik antwoord naar waarheid: "Enkhuizen". "Hoe kom ik hier vandaan?" "Met de trein." "Waar is het station?" "Ik breng je wel". En zo geleid ik, na koffie en een vederlicht ontbijt, een nog aangeslagen evenwel allengs opgeluchter scribent naar het kopstation, koop hem een enkeltje hoofdstad en wuif hem, teder, uit...

Reve (2)



~Amsterdam, 11 januari tot en met 5 februari 1968. Galerie Pribaut. Op de parterre van Prad, het reclamebureau waar ik werk. Pribaut komt van Prad en Wibaut(straat). Idee van Maurits Aronson. Oprichter, eigenaar. Naast mijn arbeid als "account executive" word ik galeriedirecteur. Deborah Wolf is mijn rechterhand. Het staat vooraf vast dat Pribaut van tijdelijke aard is (30 september 1966 tot en met 4 januari 1969. Getal exposities: 26, aantal bezoekers ruim 12.000). Deborah gaat voort met haar eigen Galerie Balans en wordt directeur van de kunststichtingen van Amro en ABN Amro.

Terug naar begin januari '68. Frans Lodewijk Pannekoek stelt schilderijen en etsen ten toon. Tezelfdertijd verschijnt, bij Uitgeverij Thomas Rap, het boek "Veertien etsen van Frans Lodewijk Pannekoek voor arbeiders verklaard door Gerard Kornelis van het Reve". Jaco Groot, mededirecteur bij Rap, heeft nog een appeltje te schillen met kunstcriticus Frans Duister en onthult hem dat Pannekoek een pseudoniem is van Reve. Dit alles met volledige instemming van de geliefde schrijver. Duister trapt in de val en meldt dat wie goed en lang naar de etsen kijkt inderdaad ziet dat Reve behalve de ganzenveer ook de etspers heeft beroerd. Reve=Pannekoek. Gerard speelt het spel twee dagen mee. Bekent. "Ik ben het zelve". Waarop talrijke media zich roeren. Waarna Reve bij Mies Bouwman smakelijk rept van de doorgestoken kaart. De maandag na die zaterdag worden de originele etsen ten burele van Rap verkocht. Groot treft bij aankomst, des morgens te negen, al een rij begerige wachtenden aan...
Jaco Groot attendeert me op een veiling te Haarlem, mei/juni 2006, bij Bubb Kuyper. In het bijzonder: kavel 1639, zes items rond Pribaut, Pannekoek, Reve. Verkocht voor € 800,- als ik het goed begrijp. Wie had dat kunnen denken, op 11 januari 1968? Zie www.bubbkuyper.com, rubriek Latest Auction - Dutch Literature and Linguistics

Reve (3)



In 1969 meldt zich bij Prad, als opdrachtgever: de VPRO. Nog niet zo lang zonder puntjes tussen de samenhangende letters. Joop Smit, art director en ik, account en tekst, maken een spraakmakende campagne. Om leden te werven. En dan niet via lepeltjes, handdoeken en kortingen, maar op grond van de programma's. Dat lukt. Ten tijde. Echter, edoch. Op 23 oktober des jares zendt de zender een huldiging uit. Bij gelegenheid van toekenning en uitreiking van de litteraire staatsprijs, de P.C. Hooftprijs, aan auteur G.K. van het Reve. Dus hij, Hans Keller, talrijke prominenten, paffend en wel, in de Allerheiligste Hartkerk, parochie Amsterdam. Reminiscenties aan de kus, >>
door Reve geschonken aan Hare Excellentie Marga Klompé, verantwoordelijk minister, optredens van een jongleur en van de Zangeres Zonder Naam, alsmede het hand in hand de kerk uitgaan, achter de blaaskapel aan, van Gerard en Teigetje, met wie hij zich in een niet erkende echt heeft verbonden. Dat alles en allemaal wordt een aantal VPRO leden te machtig. Ze zeggen op. Supersoon wordt een tegenoffensief ingezet. We halen meer nieuwe leden binnen dan er afvalligen zijn afgevallen...






De haven van Enkhuizen, Wim Bosma, 1902-1985, olie op doek, 44.9 x 60,3 cm, gesigneerd, Simonis&Buunk Ede


De Drommedaris, Hendrik Jan Wolter, 1873 - 1952, olie op paneel, 21,9 x 27 cm, Simonis&Buunk Ede
www.simonis-buunk.nl