Ooit  Mensen    2014  


Ernst Bakker, in 1992 wethouder van Onderwijs en Cultuur te Amsterdam. Rond die tijd speelt de komst van het Vormgevingsinstituut. Een initiatief van Hedy d'Ancona. De gemeente stelt het voormalige museum Fodor ter beschikking. Keizersgracht 609, thans fotomuseum Foam. Het pand wordt verbouwd, onder regie van Benthem Crouwel, architecten. Ernst is de nieuwkomer prima gezind en bezoekt de bouwplek. Medebestuurslid Harry Swaak en ik ontvangen hem. Waarna blijkt dat hij absoluut geen last heeft van hoogtevrees. Wij wel. Terwijl hij onbekommerd de lastigste laddertjes beklimt en afdaalt, modderen Harry en ik ons moeizaam omhoog en naar benee... Ernst wordt 67.

Louk van Haastrecht, 20 november 1925 - 4 maart 2014. Succesvol reclameman, niettemin bescheiden. Geeft zijn naam aan het bureau Baas en Van Haastrecht te Rotterdam, is er vooraanstaand lid van de Publicity Club, richt mede de Rotterdamse Reclameraad op en doet datzelfde wat later nog eens bij SIRE, de Stichting Ideële Reclame (1967). Zo leer ik hem kennen. Als een bekwaam en geïnvolveerd vakman, met een helder oordeel. Geestig ook, understated. Geen vergaderen om het vergaderen, gelukkig. En een eerlijk, plezierig mens, bovenal. We hadden elkaar nog zó beloofd samen het 50jarig jubileum van SIRE bij te wonen - 2017... (Ik heb me nimmer gerealiseerd dat Louk bijna dertien jaar ouder was dan ik.)

Peter Hollander, voluit Peter Alexander Eduard, 25 mei 1931 9 oktober 2014. Jarenlang zijn we collega's, bij Reclamebureau Prad, een flinke poos volgens (wat we noemen) het ziekenhuismodel. Peter is directeur-geneesheer, ik ben geneesheer-directeur. In de praktijk betekent het dat bij Peter het zwaartepunt ligt op de accountsector, bij mij op de creatieve kant. Na zijn vertrek blijven we elkaar zien, meestal in zijn prachtige huis in 'Westhove' aan de Jan van Goyenkade. Alwaar zich steevast een ritueel voltrekt.

Zie flits 36>>

Ik zie en weet dat het gaandeweg minder goed, zeg maar gerust slecht, met hem gaat. Af en toe bellen treedt in de plaats van ontmoeten, praten, luisteren. Dit jaar is het dertig jaar geleden dat Peter en ik de oprichtingsakte tekenen van Prad/Paul Mertz, mijn weg naar zelfstandigheid. Om precies te zijn op 29 juni. Rond die tijd hebben we contact. Hij vertelt over zijn verblijven in het ziekenhuis, maar klinkt ondanks alles redelijk opgewekt. Tot een afspraak komt het niet meer. Vakantie mijnerzijds en zijn constant verslechterende situatie...

Rap na 9 oktober ontvang ik het overlijdensbericht. Peter is in kleine kring gecremeerd. Een schok. Een paar dagen later krijg ik een brief. Van Peter. Gedateerd woensdag 8 oktober. Hij meldt dat de strijdbijl nu eindelijk moet worden begraven en dat hij het, inmiddels vermoeide, hoofd te ruste legt. Morgen, daags nadien. Hij refereert voorts aan 'onze zeer langdurige vriendschap, die we binnen en buiten Prad hebben gehad'. Ik ben ten diepste geraakt. Door het feit dat je zo'n brief opstelt en stuurt, de dag vr. En ik ben hevig ontroerd. Door twee komma's, die hij met onvaste hand, toevoegt. Als immer met de vulpen en in blauwe inkt. We hebben het dikwijls over komma's gehad. Naar zijn mening gebruik ik er teveel. Waarop ik bij Prad een prijs instel, voor goed en zorgvuldig taalgebruik. De Zilveren Komma. Peter wint het eerste exemplaar.

Walter van der Mee schrijft een in memoriam. In Adformatie>>

Hugo Maarten Janssen, 26 mei 1933 18 mei 2014. Eigenlijk maar kort weduwnaar van Marijke Janssen -Timmer. Trouwe vriend door vele jaren heen. Op vrijdag 23 mei nemen we afscheid van hem in de aula van crematorium Rijtackers in zijn woonplaats Eindhoven. Ik houd een toespraak die ik in zijn geheel hier overneem. Onder het motte van het citaat van Gerard Reve op Hugo's overlijdenskaart: 'Als je het opschrijft, staat het meteen op papier'.

Lees mee svp>>



Ach nee toch!
Het snijdt door mijn hart, mijn ziel. Dat ene regeltje al op de iPad, in nos.nl, te Surabaya: Illustrator Sieb Posthuma (54) overleden, 3 augustus 2014. De aanvulling door zijn uitgevers maakt het nog wranger: 'Hij zag niet langer licht in zijn leven'. Sieb Posthuma was, is en blijft me een held. En niet alleen door Rintje en Calder. Zie ook: nu/favorieten/Rintje>>

André Roof, mede-oprichter van De Media Maatschap. Af en toe werken we samen. Voor De Nieuwe Kerk en de Hermitage met name. Mediaplanning en praktische uitvoering. Ook praten we wel over nieuwe ontwikkelingen in het veld. In Adformatie lees ik over zijn dood en schrik me te pletter. Ja, ik weet dat André ziek is, ernstig ziek. Maar. Die opgewekte man, ondanks alles. En zo jong nog - zestig... André is een uitstekend adviseur; eerlijk, open, heerlijk tegendraads, geestig, plezierig. Een ware kameraad.

Kees Sterrenburg schrijft een prachtig in memoriam>>

Dafried Rorimpandey, pas 39. Onze neef in Manado. Leuk joch, leuke man. Vrolijk en stout. Doch waar nodig ook serieus en betrokken. Harde werker. Ligt op de Intensive Care, maar lijkt op te knappen. Lacht weer, eet en drinkt. Ondanks de pijn. Lijkt. Het mag niet zo zijn... Chronische longontsteking, onder meer. Wat later krijg ik een foto van hem onder ogen. Hij heeft een beeldschoon zwart pak aan en ziet er onwezenlijk oud uit.