Ooit  Mensen    2011  


Ja, daar staan we dan, op vrijdag 18 februari. In de stampvolle Dorpskerk van Abcoude. Om afscheid te nemen van Jan Harm. Onze buurman van 6 hoog, de partner van Sjoerd van den Berg.

Jan Harm Oosterveen, 28 mei 1951 - 12 februari 2011.

Advocaat, oud-deken, reiziger. Maar bovenal een fijne man. Geestig, veelzijdig, creatief, sociaal bewogen. Aardig, moedig en bijzonder openhartig. Hij sterft aan de gevolgen van darmkanker. En tijdens dat hele, slopende, proces houdt hij vrienden en bekenden op de hoogte. Per e-mail. Zeer bijzonder!

Waarom Abcoude, als je in de Wolkenkrabber woont en zo ongeveer uitkijkt op Zorgvlied? Jan Harm zingt ruim 30 jaar in de Amsterdamse Cantorij en die concerteert regelmatig in Abcoude, in de kerk. Vandaar.

Vreemd hoor, om hem niet meer uit de lift te zien komen...

Precies een maand later. Weer een kerk. Ditmaal De Duif aan de Amsterdamse Prinsengracht. En na afloop de Amstelkerk, aan de overkant. Voor de nasta.

Jan Hein Sassen, 18 januari 1947 - 12 maart 2011

Jan Hein, net op tijd geridderd. Oranje-Nassau. Waarlijk kenner en liefhebber. Van kunst. Modern en actueel. Docent kunstgeschiedenis, verbonden aan het Joods Historisch en het Stedelijk, samensteller van spraakmakende exposities, gastconservator in De Nieuwe Kerk en het Cobra Museum, directeur-ad interim van Cobra. Heerlijke man, dito lach.

Op 20 juli 1998 vier ik mijn zestigste verjaardag in het Stedelijk. Jan Hein komt speciaal terug van vakantie. Om voor ons een inleiding te houden. Tot de tentoonstelling Ad Dekkers die er op dat moment hangt. In het kader van het Eeuwfeest van de Rabobank. En waarvoor ik dan campagne voer.

In De Duif wordt gesproken, gemusiceerd. En gezongen door zijn vrouw: Marie Reuten. Hoogst indrukwekkend, vind ik dat.

O, ik mis ze. Onze weelderige gesprekken, beneden in de Wolkenkrabber. De witte wijn onder handbereik. En die verkwikkende 1-2tjes in diverse wandelgangen. Alwaar ik me van nature niet thuis gevoel...

Iets meer dan een maand later. Er valt een kaart in de bus. Een prachtige jonge vrouw, beeldschoon gefotografeerd, kijkt je heel gelukkig aan. Grote witte bloem op het hoofd. Trouwfoto, naar blijkt.

Marjanna Sarina Stolk- Duijs, 28 maart 1946 17 maart 2011

Marjan, de vrouw van Swip. Ik heb haar al in geen tijden gezien, maar koester de herinnering.

Gelukkig zakt het tempo wat...

Co de Koning, 22 januari 1935 - 3 juni 2011

Co is een van de grondleggers van Horringa & De Koning, organisatieadviesbureau. Zo leer ik hem ook kennen. Al werken we nimmer voor eenzelfde opdrachtgever. Wel zitten we allebei in het bestuur van de Vereniging De Amsterdamse Binnenstad, met de legendarische Geurt Brinkgreve als secretaris.

Ja, ik ben wel eens in zijn tuinhuisje geweest, lang gelden. Aan de Amsterdamse Prinsengracht. Doorgaans is dat vooral bestemd voor bestuurders van grote ondernemingen, multinationals, die hij begeleidt en niet zelden tot fusie voert.

Co heeft een gezond gevoel van eigenwaarde, is erudiet, charmant en een levensgenieter, pur sang. Hij is dol op reizen en kunst en heeft een groot gevoel voor humor. Z'n lach tekent zijn gezicht zo mooi...

Ja, hoor eens...twee op één dag...

Hella Haasse, 2 februari 1918 - 29 september 2011
Frits Gerritsen, 25 april 1925 - 29 september 2011

Uitkijkend over de rijstvelden lees ik Oeroeg.

Uitkijkend over de rijstvelden herlees ik Oeroeg.

Uitkijkend over de rijstvelden lees ik Heren van de thee.

Uitkijkend over de rijstvelden herlees ik Heren van de thee.

Dat blijf ik doen.
Hella Haasse 1918 - 2011

www.hellahaassemuseum.nl

Frits Gerritsen. Fotograaf en levensgenieter, kopt de kaart. Waarop een zwart/wit beeld van Frits, met een oude, houten camera op schoot. En een licht vertwijfelde blik. Ietwat gespeeld. Kijk maar naar zijn lippen.

Ooit werken we samen, Frits en ik. Dan maakt hij foto's voor het Nederlands Zuivelbureau. Voor melkadvertenties en soms ook voor kaas. Als ik me wel herinner. Hij heeft een studio in de De Lairessestraat, comfortabel tegenover de halte van lijn 16. Af en toe ga ik daar 's avonds heen. Frits heeft namelijk 1 makke: hij stuurt geen facturen. Of veel te laat, uiteindelijk. Dus tik ik ze, maak een kopie voor zijn boekhouding en neem het origineel mee naar Prad. Spaart ook postzegels.

Gelukkig zie ik Saskia en Frits later ook nog wel. Tijdens Weekendjes Wolkenkrabber, bijvoorbeeld. Op een ervan vertelt hij honderduit over zijn project: Elke dag een foto. Daar is hij vast mee doorgegaan, daarboven...

Bij het afscheid van Dimitri (1988, Oud Eik en Duinen, Den Haag) zegt broer Gregor Frenkel Frank: 'Iedereen kent wel een stukje van Dimitri. Misschien ken ik wel de meeste stukjes'. De laatste keer dat ik Gregor hoor spreken is een kleine twintig jaar later, bij de opening van de Haagse Muziek Driedaagse. Hij is flamboyant als immer, welluidend en vervuld van humor. Zijn vader, dé Stehgeiger, klinkt door in zijn woorden. En sleept mee. Het duurt dan niet lang meer of GFF wordt getroffen door een hersenbloeding. De laatste jaren zijn niet de mooiste.

Het stukje Gregor dat ik ken heeft van doen met Prad. Alwaar hij werkt als ik er begin. Gregor is de enig echte international van Prad. Kind aan huis te Parijs en elders over de grens. Hij maakt campagnes voor joyeuze klanten als Sturka (een lang vergangen modemerk) en AKU (idem), luxueuze als Ronson, een dominante marktpartij als Luxaflex en lanceert voor Amstel 'Dit is de man, dit is z'n bier'.

Gregor Frenkel Frank, 1929-2011. Henk van Gelder typeert hem prachtig, in NRC Handelsblad: Reclameman, typeur.