Ooit  Mensen    Peter Vos  


Irene en Dick Bruna, onder anderen, noemen hem een groot tekenaar. Peter van Straaten en Siegfried Woldhek verklaren onomwonden: 'Onze meester is dood'. Peter Vos, 1935 - 2010. Kamagurka stelt, namens alle vogels van Nederland, een prangende, ontroerende, vraag:

Peter Vos, liefhebber. Van sommige mensen en van heel veel dieren. Vogels vooral. Hij kent ze, herkent ze, tekent ze. Zoals niemand anders dat kan. Neem zijn huismussen, een stedelijk bedreigde diersoort. Door hem léven ze, blíjven ze leven.

Peter Vos, honderd gebundelde reigertekeningen, alsof het niets is en veertig jaar onovertroffen leeuwtjes. In Vrij Nederland. Zonder dewelke 'Terzijde' (voordien 'Vrij Blijvend') veel glans zou hebben gemist.

NRC Handelsblad neemt voorpaginabreed afscheid. Op bladzijde 8 schrijft Gijsbert van der Wal. Onder de opgetekende kop 'Wat is dát beeldschoon, zeg'. Deel van een uitspraak van Peter: 'In die stemming ben ik regelmatig. Dat ik de tuin of de straat in kijk of een meeuw voorbij zie vliegen en denk: wat is dat beeldschoon, zeg. (...) Er zijn op aarde eigenlijk veel redenen om vrolijk te worden. Als je niet te ver kijkt'.

Vrolijk stemmen. Dat doet het Beestenkwartet. Het is ooit in herdruk verschenen, doch ik koester de eerste uitgave. Sloddervos, Mafkikker, Kamerolifant, Klavierleeuw, Landrot, Huismus, Belhamel, Schijtlijster, Werkezel, Snotaap, Kloothommel, Luistervink. Telkens: hoofd, benen, buik, voeten. Help!!! Ik mis de voeten van de Snotaap!!!

Peter Vos, bevlogen tekenaar van wonderen. Typeert Jos Bloemkolk, in Het Parool. Daarnaast, daarenboven, is hij de ongekroonde koning van de schakering. Van de loop van het licht, zíjn licht. Van de kleur. Zíjn kleur. Van wit, witten, via grijs, grijzen, tot zwart, zwarten. En alles wat daartussen zit. En méér is.


Het Parool, 13 november 2010

Peter. In 1970 adviseer ik de V.P.R.O. (nog met puntjes). En maak, samen met Joop Smit, een dagbladadvertentie. Voor een aan Peter gewijde tv uitzending. Mijn kopregel luidt: 'Peter Vos is net een verlegen vogeltje'. De zin blijkt een portret.

Peter. Van 25 november tot en met 10 december 1968 exposeert hij in Galerie Pribaut, van Prad. Alwaar ik directeur mag zijn. In het puike gezelschap van Deborah Wolf, thans Campert.

Peter Vos, 1935 - 2010. Het afscheid vindt plaats in een volle Nicolaïkerk te Utrecht. Naast het Centraal Museum, waarin zijn expositie nog loopt (samen met Charles Donker). Vrijdag 12 november 2010.

Het is een prachtig samenzijn. Indrukwekkend, aangrijpend, dichtbij. Muziek, zíjn muziek, in brede zin des woords. Eloquentie - Eddy de Jong, Siegfried Woldhek. Liefde. Sander Vos, Saida Vos. En, voor mij het mooist, Anwar van Naerssen, zoon van Saida. Die ons oproept zijn moeder toe te zingen. Die is jarig. Uitgerekend op de dag van haar man's crematie... François Harmony sluit af.

Deze boom valt nooit om.