Ooit  Mensen    2006  


Zondag, 22 januari, vroeg, komen we thuis. Van Schiphol, van Indonesië. Ik zie het direct. Bovenop de stapel. Het overlijdensbericht. Van Werner Löwenhardt. Naar blijkt. Onze bovenbuurman. En aldus, al doende staan we maandag meteen op Zorgvlied. Gelukkig schijnt de zon en is de groeve vlakbij. Tussen Bali en Amstel heerst enig temperatuurverschil. Bijkans veertig graden. Werner, dik in de tachtig. Klein, grijs, vriendelijk. Met een zwarte baret, als de oude meesters. En de tas om de hals, als een kleinood. Soms kom ik hem tegen, op de halte van tram twaalf. Dan gaat hij naar zijn kantoor, in de De Lairessestraat. Niet al te lang voor zijn dood heeft hij het opgeheven, opgegeven. Als overbodig. Hij neemt nog wel wat houten kasten mee, die zich een kleine kamer binnenwurmen. En subiet terneder storten. Lilo fiks verwondend. Lilo, het meisje dat zijn hart steelt, in het kamp. Lilo, onze bovenbuurvrouw. Dochter Anita spreekt mooi en vol liefde. Over haar papa. Een oude oud-medewerker verhaalt. Over leraar en baas. In de reclame, de vormgeving. Martijn Le Coultre, van het ReclameArsenaal, memoreert de verzamelaar. Affiches. Spraakmakend. En o zoveel meer. Paul Remarque, vroeger reclamechef van C & A, tevens steun en toeverlaat, heeft het, geserreerd en bewogen, over het boek van Werner. Van een paar jaar geleden. Terug ziend. Op de verloren familie. Zijn afgepakte, gestolen, vermoorde, omgebrachte familie. "Ik houd niet van reizen in oorlogstijd." luidt de wonderschone titel. Van binnen is het sereen en huiveringwekkend tegelijk. Het toont, mede, Werner's multitalent: ook fotograaf, ook tekenaar.

De bel gaat. Werner staat voor de deur. Met iets kleins in de hand. Een hoogst persoonlijk geschenkje. Een scheepje in een flesje. In een, ja hoe zal ik het noemen, bruin getint, doorleefd foedraaltje...

2006 Start allerminst opbeurend, trouwens. Behalve Werner, tegelijk in Adformatie, ook: Marten Faber, de legendarische tekstschrijver en de bulderende columnist. De leeuw van Luxwoude, welgeheten. En, een wijle later, de kampioene van het kwalitatieve marktonderzoek, sterk, overtuigend, bewogen, cultureel en maatschappelijk geëngageerd, prachtig mens: Jetty Plasschaert (1939-2006). En, kort nadien: Frits Becht, kunstverzamelaar. Was mede-oprichter van Intomart, gerenommeerd marktonderzoekbureau (kijkcijfers), maar zijn ware hartstocht ging uit naar eigentijdse kunst. Al vroeg kocht hij, trefzeker, werk aan van Co Westerik. Maar ook van: Woody van Amen, Wim T. Schippers, Christo, Sigmar Polke, Kudo, Gilbert & George. Frits werd 75 jaar. Aansluitend: Jan van Nieuwenhuijzen (91). Van 1955 tot 1964 directeur van de V.P.R.O. - toen nog met puntjes. Net als ik adviseur van Atlantis Zoo, een kunstproject van Neel Korteweg. Jan was een parel. Wijs, erudiet, bevlogen, humaan, behulpzaam, innemend. Intussen is het mei. Prof. dr. H.J. Kuhlmeijer sluit het leven af, op negentigjarige leeftijd. In een ver verleden ontmoeten we elkaar met enige regelmaat. In het kader van het Genootschap voor Reclame. Hij is dan hoogleraar aan de Erasmus Universiteit en een boeiend spreker, die veel bijdraagt aan de kennis van marketing, van commerciële beleidsvorming. Ik zit in besturen en congrescommissies. Hein, een knap, aimabel, vergenoegd geleerde. Twee dagen later sterft, tot mijn schrik, Willem van Beusekom, pas 59, omroepman pur sang, directeur/ pleitbezorger van de NPS. Zijn verdiensten voor radio en tv worden in de media breed bemeten. Maar daarnaast was hij een zeer actief bestuurder. Rustig, hoffelijk, bindend, overtuigend. We hebben vele jaren zitting gehad, samen, in het bestuur (later de Raad van Toezicht) van de AHK, de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Hij blijft me uiterst dierbaar. >beeld

Op de dag van Willem's uitvaart overlijdt Frits Müller (73), begenadigd cartoonist en politiek tekenaar. Het Parool, Het Vrije Volk, HP/De Tijd, Algemeen Handelsblad, NRC/Handelsblad. In NL. En: een uitmuntend klarinettist/saxofonist. Autodidact. Zijn optreden in De Nieuwe Kerk, ooit met z'n band Fritz the cat and the original new hotshots zit me nog steeds in oren en ogen. >beeld Pontus Hultén (82) heb ik nooit ontmoet. Niettemin betreur ik zijn dood. Als bondgenoot van Willem Sandberg is hij me ten voorbeeld. Niet alleen via Stockholm (Moderna Museet), doch ook door MoMa, Pompidou, Kunsthalle Bonn en het Jean Tinguely Museum, Basel. >beeld

>>